Test met vertalingen in een artikel

Op een ochtend in mei werd Janneke wakker van het geluid van meeuwen die ruzie maakten op haar dak. Ze draaide zich om, trok het dekbed over haar hoofd en mompelde: "Ja ja, jullie krijgen straks wel wat." Maar de meeuwen waren niet van plan om geduldig te wachten. Het kabaal werd alleen maar erger, tot ze zuchtend haar benen uit bed zwaaide en naar het raam liep. De zon hing al boven de Waddenzee en kleurde alles goud.

Na een stevig ontbijt met Texels roggebrood en schapenkaas stapte ze op haar fiets. De wind stond zoals altijd uit het westen, wat betekende dat ze op de heenweg naar Den Hoorn lekker mee had, maar op de terugweg flink zou moeten trappen. Dat was het eeuwige dilemma van elke Texelaar: geniet nu, betaal later. Ze trapte vrolijk langs de weilanden waar de lammetjes als gekken rondsprongen.

Bij de bakker in Den Hoorn stond ze in de rij achter meneer Kikkert, die zoals elke dinsdag zijn krentenbol kwam halen en ondertussen het hele dorp bijpraatte. "Heb je het al gehoord van de zeehond bij paal 17?" vroeg hij, terwijl hij zich omdraaide. "Die heeft gisteren de complete emmer vis van Henk de visser opgegeten. Henk was niet blij." Janneke grinnikte. Op Texel was een brutale zeehond groot nieuws.

's Middags liep ze met haar hond Brammetje over het strand bij De Slufter. Het was eb en de zandplaten strekten zich eindeloos uit. Brammetje rende als een bezetene achter strandlopers aan die hij toch nooit zou vangen, maar de hoop stierf kennelijk als laatste. De wind blies haar haren alle kanten op en ze rook die typische Texelse mix van zout, zeewier en vrijheid.

Terug in het dorp kwam ze buurvrouw Griet tegen, die met een bezorgd gezicht achter haar schuur stond. "Janneke, er zit weer een schaap in mijn tuin. Volgens mij is het dezelfde als vorige week." Samen probeerden ze het schaap richting het weiland te dirigeren, maar het dier had duidelijk andere plannen en koos voor de hortensia's. Na twintig minuten gesjor en gelach stond het schaap weer waar het hoorde, en Griet's tuin was een hortensia armer.

Die avond fietste Janneke naar de vuurtoren bij De Cocksdorp. Dat deed ze graag als de dag lang was geweest. Boven op de dijk ging ze in het gras zitten en keek hoe de zon langzaam achter het vasteland verdween. Een lepelaar vloog statig over, en in de verte zag ze de veerboot van TESO richting Den Helder varen. Toeristen die vertrokken, dacht ze. Zij mocht blijven.

Op de terugweg stopte ze bij het dorpscafé, waar Piet achter de tap stond en zonder te vragen een Texels Skuumkopp voor haar tapte. Aan de bar zaten de bekende gezichten: vissers die opschepten over hun vangst, een schapenboer die klaagde over het weer, en twee vogelaars die opgewonden vertelden over een zeldzame grutto. Het was er warm, luid en gezellig, zoals alleen een eilandkroeg dat kan zijn.

Toen ze die nacht in bed lag en de wind om het huis hoorde fluiten, dacht Janneke aan wat haar vriendin op het vasteland altijd zei: "Hoe hou je het daar vol, op dat kleine eiland?" Ze glimlachte in het donker. Hoe ze het volhield? Ze kon zich niet voorstellen dat ze ergens anders zou willen zijn. Met de meeuwen op het dak, de wind in haar gezicht en de zee altijd binnen handbereik was Texel niet klein. Het was precies groot genoeg.